სტუმრის პოსტი N2

წინა წელს სოციალურ  და პოლიტიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე ვინც ჟურნალისტიკის შესავალს გადიოდა, ემახსოვრება, რომ ერთ-ერთმა ლექტორმა სტუდენტებს სხვადასხვა თემა მისცა დასაწერად, ერთი-ერთი პირველკურსელთა პრობლემებს შეეხებოდა. ერთმა სტუდენტმა თავისი თემა მოგვაწოდა.შიგადაშინ ჩვენს კომენტარებსაც ჩავურთავთ ,ავტორის ნებართვით.

პირველკურსელის პრობლემები

ყველა პირველკურსელს უწევს პრობლემებსა თუ გაურკვევლობებთან შეჯახება, გამონაკლისნი არც თსუ-ს პირველკურსელები არიან. მოგითხრობთ ერთ-ერთი მათგანის ისტორიას.

გაიგებენ თუ არა, რომ ჩაირიცხნენ ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, პირველკურსელები მაშინვე მიუსხდებიან კომპიუტერებს და ცდილობენ სრული ინფორმაცია მოიძიონ სასწავლო პროცესის შესახებ: (წესით ეს ინფორმაცია მანამდეც უნდა ქონოდათ, მაგრამ ეს ცალკე თემაა და სხვა დროს იყოს. რეფორმატორები) ეძებემ ინფორმაციას საბაკალავრო პროგრამებზე, ადგენენ სასწავლო პროცესის ვადებს, რეგისტრაციის წესებს, შეფასების სისტემას ეცნობიან და ა.შ. თსუ-ს საიტზე პოულობენ ინფორმაციას და ცდილობენ, რომ მაქსიმალურად მოწესრიგებულები იყვნენ, რამე რომ არ შეეშალოთ. სწორედ ამ სტუდენტთა რიცხვს მიეკუთვნებოდა ნახსენები პირველკურსელი.

რეგისტრაციის დაწყების პირველივე დღეს გაიქცა ბანკში, სწავლის საფასურის გადასახდელად (დაფინასებულები ამ პრობლემას აცდებიან), თუმცა ბანკში უპასუხეს, რომ სიები ჯერ არ აქვთ და დაიწყო დაუსრულებელი სირბილი უნივერსიტეტსა და ბანკს შორის. პასუხისმგებელმა პირმა, ძლივს-ძლიობით დაუსახელა კონკრეტული რიცხვი და შემდეგ ამ რიცხვის ცდაში ძლივს გაიყვანა დრო. ნანატრ დღეს, ქვითრის ხელში ჩაგდებისთანავე, უნივერსიტეტში გაიქცა აკადემიური რეგისტრაციის გასავლელად. საიტზე მითითებული ინფორმაცია მცდარი აღმოჩნდა, სულ სხვა კორპუსა და ოთახში ტარდებოდა თურმე რეგისტრაცია. (წესით საიტზე არამარტო რეგისტრაციის ადგილი უნდა იყოს სწორად მითითებული, არამედ ისიც თუ სად შეიძება სტუდენტმა აიღოს წარსადგენი საბუთები. რეფორმატორები.). ძლივს მიაგნო დეკანატს და კომპიუტერებითა და უჟმურსახიანი მდივნებით სავსე ოთახში აღმოჩნდა.

“-უკაცრავად”-მორიდებულად თქვა, გულს ბაგაბუგი გაჰქონდა. არავინ მიაქცია ყურადღება, უკმაყოფილო სახეებით უყურებდნენ მონიტორებს. სანამ თავზე არ წაადგა, მანამდე ვერ შეამჩნიეს. არც შეხედეს ისე მიუთითეს სკამზე, აუფრიალეს ხელშეკრულების ორი ეგზემპლარი და შეავსეო უბრძანეს (დიახ, უბრძანეს!). ხელის კანკალით, როგორც იქნა შეავსო და მიაწოდა. ორივე ეგზემპლარი გამოართვეს და ინახა ვდნენ ქვითრის ასლთან ერთად, მან კი იცოდა, რომ წესითა და კანონით ხელშეკრულების ასლი მასაც ეკუთვნოდა:

-”ორივე უნდა დავტოვო?”- შეშინებულმა იკითხა.

-”კი, ორივე”-უპასუხა მდივანმა, ისე თითქოს ეუბნებოდა: “შენ რა სხვა პლანეტიდან ხომ არ ჩამოფრინდი?!”

სანამ მდივანს მონაცემები შეყავდა ბაზაში შემოდიოდნენ და გადიოდნენ უფროსები და მდივნებთან ერთად პირველკურსელებზე ხალისობდნენ: ვის რამდენჯერ შეეშელა ხელშეკრულების შევსება (“აბა, როგორ ჩააბარეს ეროვნული გამოცდები?” გაოცებულები ეკითხებოდნენ ერთმანეთს), ზოგს თურმე საერთოდ არ ცოდნია რა საბუთები ჭირდებოდა, (“ამაზე ადვილი გასაგები რა არის?!”), რა დაბნ ეულები არიან? და ა.შ. ჩვენს სტუდენტს უნდა უთხრას: ” აბა, ამ მდივნების ხელში რა უნდა მოხდეს, რომ არ დავიბნე?! საიდან გაიგოს სოფლიდან ჩამოსულმა ბავშვმა, რომ ინტერნეტში ეს ინფორმაცია დევს? რა იცის, რომ რაც საიტზე არ დევს, ის ინფორმაცია სხვა სტუდენტებისგან უნდა გაიგოს, ფორუმის საშუალებით?! საერთოდაც, იმის მაგივრად რომ დაგვეხმაროთ გვიბღვერთ და დაგვცინით, რა წესია?”….. თანდათან ბრაზდებოდა და უფრო მეტი რამის თქმა უნდებოდა, მაგრამ შერაცხყოფილი გაჩუმდა.

შეეკითხნენ რა არის ძირითადი სპეციალობაო და არადა იცოდა, რომ ჯერ ვერ მიუთითებდა, რადგან საერთაშორისო ურთიერთობები სურდა სპეციალობად, მასზე სწავლის გასაგრძელებლად კი ჯერ კონკურსი ჰქონდა გასავლელი: “ჯერ ხომ კონ…” არც დაამთავრებინა მდივანმა და ვითომ გაოცებული, ამპარტავნული ტონით შეეკითხა:

-”რა სპეციალობა გინდოდა, რო აბარებდი არ იცოდი?”

-”როგორ არა, საერთაშორისო ურთიერთობები, მაგრამ….”

-”ხოდა, მაშ ძირითადი სპეციალობა საერთაშოროსიო ურთიერთობები. მეორადს ეხლავე აირჩევ?

(ეს “ეხლავე” რა ჯურის უბედურებაა?)

მაინც უთხრა და ერთი სული ჰქონდა როდის გაეცლებოდა იქაურობას, უთხრეს კოდი და წამოვიდა.

იცოდა, რომ ტუტორიც არსებობს, რომელსაც უნდა დალაპარაკებოდა, მაგრამ შეკითხვა შეეშინდა და წავიდა იმედგაცრუებული. ჯერ სწავლა არ დაეწყო და უკვე უნივერსიტეტის დანახვა ძულდა. სახლში შეაბიჯა თუ არა სიმწირის ცრემლები გადმოცვივდა.

უფროსების დარიგებებისა და მეგობრებთან მოლაპარაკების შემდეგ გადაწყვიტა მეორე დილას კვლავ მისულიყო და “ეჩვენებინა სეირი!!!!!”, თუმცა მივიდა ისევ ისე მორიდებულად:

-”ტუტორის ნახვა სად შემიძლია?”, წამოიკნავლა.

მიუთითეს კორპუსი და მივიდა. მან ყველაფერი აუხსნა და ცოტათი დაამშვიდა. ამოიწერა ცხრილი და ის იყო არხეინად აპირებდა სახლში დაბრუნებას, რომ დერეფანში, ვიღაც პირველკურსელს შეხვდა, რომელსაც რაღაც ისეთი საბუთი ეჭირა, რაც რეგისტრაციისას მისცეს  მას კი არ ჰქონდა. გაბრაზდა და ისევ მდივნებს მიადგა, უკვე ხმაში სიმკაცრე გაურია, (რა იცოდა, რომ ეს სიმკაცრე შემდგომაც გამოადგებოდა, არადა ამას სიმკაცრეს კი არა თავხედობას უწოდებდა ადრე):

-”იცით, გუშინ რეგისტრაცია გავიარე და ჩემთვის არ მოგიციათ….” ისეთი ტონით თქვა მდივნებს გაეცინათ და დათაფლულებმა უპასუხეს, გუშინ რაც არ გვქონდა როგორ მოგცემდითო (თუ რეგისტრაციისას სტუდენტს რამე საბუთი უნდა მისცენ, რეგისტრაციის პირველივე დღეს უკვე უნდა ჰქონდეთ, თუ არ აქვთ გააფრთხილონ მაინც სტუდენტი, რომ წასაღებად მიაკითხოს. რეფორმატორები) და მისცეს საბუთი.

სახლში არხეინად მივიდა, ეგონა რა, რომ ყველაფერი მოგვარებული იყო, მაგრამ რა იცოდა, რომ საგნების ძლივს არჩევის შემდგომ, კიდევ რამე შეემთხვეოდა; საშინელ ამინდთან ერთად სხვა ბევრი თავსატეხი შეხვდებოდა, პირველივე დღეს: ეს შეცვლილი ცხრილებიო, კორპუსიდან კორპუსში წანწალიო, აუდიტორიის შეშლაო, ქსეორქსიდან ქსეროქსში ყურყუტიო, საუკუნოვანი შუალედებიო და ასე დაუსრულებლივ.

სწავლა დაიწყო თუ არა ლექტორები ისე დააცხრნენ, ისეთ ფერებში დაუხატეს ყველაფერი გაქრობა მოუნდა. სანამ პირველ წარმატებას არ მიაღწია (მაგრამ დიდი სტრესის, დაძაბულობისა და ნერვიულობის ფასად), მანამდე ვერ გაიგო, რომ თურმე ყველაფერი არც ისეთი კოშმარულია.

ის, ის იყო მოერგო სიტუაციას, რომ დაიწყო გამოცდები და ახლა აქ ატყდა ერთი ორომტრიალი: გამოცდები ერთმანეთს ემთხვეოდა, მინიმუმ 3-ჯერ შეიცვალა გამოცდების ცხრილი. გამოცდები რომ დანიშნეს, ახლა პრობლემა აგრესიული დამკვირვებლები გახდნენ, რომლებიც გვერდით სექტორებში გაჰკიოდნენ მთელ ხმაზე.

ეს იყო პრობლემების მცირე ნუსხა, რაც შეიძლება პირველკურსელის თავსატეხების სიაში აღმოაჩინოთ და სამწუხაროდ ეს არ არის სრული სია. საიტის გაუმართაობა, ცხრილების გამუდმებითი ცვლილებები (ზოგიერთ სტუდენტს ამის გამო ქულები დააკლდა, რადგან ძველ ცხრილში მითითებულ დროს მივიდა ლექციაზე), სასწავლო პროგრამების არქონა ან მცდარი ინფორმაცია მათზე, გამოცდების ქულების დაგვიანება, ლექტორთა თავდაპირველი დამოკიდებულება (თავიდან ყველა ცდილობს მკაცრი გამოჩნდეს, არადა სიმკაცრე და სტუდენტებთან თბილად მოქცევა ერთმანეთს არ ეწინააღმდეგება), დამკვირვებელთა უხეშობა, საგნების არჩევასთან დაკავშირებული პრობლემები… ამ ყველაფერს ბოლო აქვს სადმე? ამ პრობლემებთან გამკლავება კი პირველკურსელებს უწევთ. რომლებმაც თითქმის არაფერი იციან უნივერსიტეტის შესახებ. ცდილობენ წესისა და რიგის შესაბამისად მოიქცნენ და ამ დროს თურმე ყველაფერი უწესრიგოდაა, ვინ დაგიდევს წესსა და რიგს.

სტუდენტებს თანდათან უჩნდებათ განცდა, რომ უსამართლოდ ექცევიან, რომ ყველაფერი ისე არ არის, როგორც ეგონათ. თუმცა ხვდებიან, რომ ვერაფერს იზამენ ამ ყველაფერს უნდა მოერგონ და გაძრომა-გამოძრომა ისწავლონ, დახლართულ სისტემას ალღო აუღონ, “ეშმაკობები” აითვისონ: როგორ გაიგო სიმართლე, ვის უნდა მიმართო ამა და ამ პრობლემის აღმოჩენის შემთხვევაში, როგორ შეძლებენ მათ მოგვარებას, ვის როგორ უნდა ელაპარაკონ, რომელ დოკუმენტს ენდონ და რომელს არა, როდის გაიარონ რეგისტრაცია, როდის ელოდონ გამოცდების ქულებს და ა.შ, ლექტორების ხასიათსაც ადვილად უღებენ ალღოს და კეთილგანწყობილ ადამიანებსაც ხვდებიან.

და აი, ზუსტად აქ იწყება, ჩემი აზრით, ყევლაზე საზიანო რამ: სტუდენტები ეჩვევიან ამ არაორგანიზებულობას, თითქოს ვეღარც გრძნობენ, რომ არსებობს ცნებები: წესრიგი, სამართლიანობა, უფლებები, ორგანიზებულობა და ა.შ, ვეღარც კიგრძნობენ, რომ ეს ყველაფერი უსამართლოა და უნდა ეცადონ გამოასწორონ, მოითხოვონ მაინც ის რაც წესითა და რიგით ეკუთვნით, თავად იზრუნონ უნივერსიტეტი იქცეს ორგანიზებულ დაწესებულებად, ისეთად როგორიც უნდა იყოს სინამდვილეში, მაგრამ ვინაიდან სხვადასხვა ხერხებით აგვარებენ საკუთარ პრობლემებს, სხვები აღარ ადარდებთ. (თუმცა მოითხოვე რა, მაინც არავინ გისმენს, აი ჩვენ ვწერთ, მაგრამ გვისმენს ვინმე? ერთ ცვლილებას მაინც ვხედავთ?! იმედია ვცდებით და მომავალში რეაგირება მოყვება ამ ყველაფერს. ჩვენ ვიტყვით ჩვენს სათქმელს, სინდისთან რომ სუფთები ვიყოთ. რეფორმატორები).ესაა ყველაზე დიდი პრობლემა: საფრთხე ემუქრება პირველკურსელის პიროვნებას, ის ეჩვევა უსამართლობას და ერთხელაც თავად შეიძლება გახდეს მისი ავტორი. ეს, რომ არა ალბათ კიდევ გაუძლებდა კაცი ცხრილების ცვლილებებსა და საუკუნოვან შუალედებს.

იქნებ გვიან არ არის? ვეცადოთ გავიხსენოთ ის პირველი განცდა, როცა ჩვენი სტუდენტის მსგავსად, ბევრმა სხვამაც იფიქრა: “რა უსამართლობაა, რა აბდაუბდაა.” და წუწუნის ნაცვლად, ვეცადოთ თუნდაც ერთ საკითში აღვადგინოთ წესრიგი.

პოსტის ავტორია თამთა სიხარულიძე (MJA)